H anamoni
diary,  δράμα / drama

Η αναμονή

Και κοιτάζει ξανά και ξανά έξω από το παράθυρο, μα δε βλέπει ποτέ κανέναν. Του αρέσει να κάθεται και να ακούει τα βήματα να πάνε και να έρχονται και να νιώθει τους ανθρώπους να ταξιδεύουν. Αν και ποτέ δε μιλούσε γι’ αυτό, πάντα περίμενε να ακούσει δυο παπούτσια να ανεβαίνουν τις σκάλες και δυο χέρια να τον αγκαλιάσουν και να πουν: στο ‘χα πει πως θα έρθω μια μέρα”
“Να βάλω καφέ;” και ταρακούνησε το κεφάλι του για να συνέλθει.

Γιατί κάθε μέρα προσπαθούσε να θάψει τις αναμνήσεις που τον ρήμαζαν και να κάψει τις σκέψεις που έκανε.
Spread the love
This website stores some user agent data. These data are used to provide a more personalized experience and to track your whereabouts around our website in compliance with the European General Data Protection Regulation. If you decide to opt-out of any future tracking, a cookie will be set up in your browser to remember this choice for one year. I Agree, Deny