Γέμιζε ούζο, άδειαζε ψυχή

«Σταμάτα!» φώναξε και έπιασε το ποτήρι στο δεξί του χέρι δίνοντάς του μια, και έχυσε το ούζο που είχε απομείνει. Μέσα του έβραζε, καιγόταν και ντρεπόταν για αυτό.

«Δειλό, άνανδρο και λιγόψυχο» ήταν από τις λίγες λέξεις που του είχε πει και κατά μια έννοια ήταν όλες λάθος˙ μα ταυτόχρονα του ταίριαζαν όσο καμία άλλη!
Μια θύελλα θέριζε το στομάχι του. Τον έκανε να αηδιάζει την κάθε γουλιά που είχε πιει. Τα χρονικά όρια στένευαν, οι επιλογές του μειώνονταν σε κάθε χτύπο ενός δείχτη κάποιου ρολογιού. 

Καμία άλλη επιλογή. Έγειρε σιγά-σιγά στο ξύλινο τραπέζι για να μπερδέψει το δάκρυ του με το χυμένο αλκοόλ – για να μην παραδεχτεί τίποτα – για να σταματήσει να νιώθει!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑

%d bloggers like this: