«Σε ευχαριστώ που ακούω τραγούδια και σκέφτομαι χαρούμενα.»
Κάποια είχε γράψει πως οι ψυχές καταλαβαίνονται ακόμα και στη σιωπή.
Εγώ θα συμπληρώσω πως οι ερωτευμένες καρδιές μόνο στη σιωπή επιζούν.
Το έχει πει και Shakespeare άλλωστε, ο έρωτας είναι βουβός.

Γι’ αυτό ακριβώς εκφραζόμαστε και με τα τραγούδια-λένε ότι δεν χρειάζεται να ξεστομίσουμε. Έτσι με τη σειρά μας, «λέμε» όσες λέξεις αντηχούν πολύ σκληρά στα αυτιά, μα η ψυχή· πιέζει να ειπωθούν. Μήπως όμως απλά δειλιάζουμε από φόβο και έπειτα ξεσπάμε σε κλάματα;

Μαζεμένα συναισθήματα, ανακατεμένα με υφάλμυρο διαφανές υγρό και ασυγκράτητα βλέφαρα.
Με όση δύναμη σου απομένει, σηκώνεσαι και είσαι έτοιμος να συνεχίσεις την πορεία σου. Βροντοφωνάζεις και είσαι υπερήφανος που στέκεσαι πάλι στα πόδια σου, μα μέσα σου πεθαίνεις.
Η ψυχή σου τρώει από παντού και ότι βρει.

«Εγωιστές άνθρωποι!»
Ακυρώνουν τη στιγμή, που κοιτάνε κατάματα αυτόν που τους αγκαλιάζει, τους σηκώνει και τους φιλούν με πάθος, γιατί πολύ απλά οι άνθρωποι αρέσκονται στον πόνο. Παίζουν με τα δύσκολα και θεωρούν πως η ευτυχία πρέπει πάντα να είναι σπάνια και κάτι που έρχεται δύσκολα.
Έτσι υποτίθεται εκτιμάμε!

Μα αν αντιστρέψουμε τα πάντα- αν υπήρχε τόσο άπλετη ευτυχία που έγινε δεδομένη και προσθέσαμε άσχημα συναισθήματα, τόσα ώστε εθιστήκαμε σε αυτά γιατί ήταν μια αλλαγή στις ζωές μας- μπορούμε να πιστέψουμε πως ο πόνος και η δυστυχία θα πρέπει να είναι κάτι το δυσεύρετο.

Γιατί το να θελήσεις να μην πορεύεσαι μοναχός σου, σε κάνει αδύναμο;

Από πότε το να μοιράζεσαι πράγματα και συναισθήματα σε κάνει φτωχό;

Γιατί το να πεις σ’ αγαπώ σε κάνει αυτομάτως ψεύτη;

Από πότε η δειλία επικροτείται;

Γιατί το να ζεις σ’ έναν κόσμο με προσωρινές καταστάσεις, σε κάνει να χαίρεσαι που είσαι ίδιος με όλους;

Τι κι αν εμείς ζητήσουμε αγάπες, παραμύθια και χαμόγελα..;

Πρώτη δημοσίευση: εδώ