Βουλιάζεις. Χάνεσαι στο χάος, σκέφτεσαι. Διψάς. Και όλα αντίστροφα με τη σειρά. Καταστάσεις ατέρμονες  με γεγονότα που κουμπώνουν ιδανικά μεταξύ τους… Πόσοι δεν έχουν περπατήσει στην λεπτή γραμμή που χωρίζει θλίψη και χαρά- σωστό κ λάθος.

Και ενώ ακούς τους στίχους από το τραγούδι των Despite Everything: «Can’t distinguish the line, in what is right or wrong, I have tied myself to my own chain and ball» αρχίζεις να ταυτίζεσαι και να γίνεται όλο και πιο περίπλοκο αφού ξέρουμε πως  μόνοι μας κάνουμε κακό στο ίδιο μας το είναι. Ταιριάζουμε το πρώτο σύμπτωμα της ευεραίσθητης ψυχολογίας μας με όποια σκέψη έχουμε εύκαιρη και βουτάμε άτσαλα στα  «καθαρά κομμάτια» του εαυτού μας.

Βουλιάζεις στο κατώτερο επίπεδο της γης. Μα ξέρεις ακριβώς το πρόβλημα και αυτό σε ξυπνά. Σε ταράζει και σε ανησυχεί ταυτόχρονα. Ο κόσμος διασαλεύετε. Και εσύ αρχίζεις να αηδιάζεις ακόμα και τη σκέψη που μόλις έκανες και σέρνεσαι μετανιωμένος στο βούρκο των αποφάσεων σου.

Η πόρτα άνοιξε.
Τα παράθυρα έκλεισαν.

«Μπορείτε  να περάσετε.»

«Τι είναι δω;»

«Ο κόσμος σας.» απάντησε.

Μουσική και κόσμος διαφαινόταν από μακριά. Πρώτη φορά μπορούσε να δει καθαρά… Ο δικός σου κόσμος πως να φαντάζει άραγε;

Translation to:

Pages: 1 2