Uncategorized

Ακούς αγαπημένε μου;

«Σε σκέφτηκα και θέλησα να σου γράψω ένα γράμμα. Όχι για να γυρίσεις πίσω ­δεν θα σε ανάγκαζα ποτέ άλλωστε.  Αλλά να, είναι ωραίο που και που να βλέπουμε τα συναισθήματα μας στο χαρτί. Φαίνονται πιο δυνατά και σίγουρα.

Όταν η φωνή τρέμει να παραδεχτεί και το μυαλό αδυνατεί να βάλει σε τάξη σκέψεις και λόγια που ούτε καν ήξερες πως θες να πεις, το μελάνι γράφει ιστορία. Πού είναι οι έρωτες που καταφέρνουν να περάσουν από ένα δάσος γεμάτο αγκάθια και ας τρυπηθούν. Ενώ άλλοι δεν τολμάνε ούτε στο δάχτυλο τους να νιώσουν πόνο;»

Έπειτα έκλεισε το γράμμα και το τοποθέτησε στο συρτάρι μαζί με τα άλλα… ήξερε πως αύριο θα του ξανά έγραφε κι ας μην τα διάβαζε ποτέ.

 

Spread the aewnian

Αφήστε μια απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.