Άλμανάκ
my guest writing,  ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΓΑΠΗΣ

Αλμανάκ

Τέτοιες μέρες ήταν… Θυμάσαι;

Και αλλάζουν τα πράγματα, και περνά ο καιρός και μόνο αναμνήσεις μένουν που αντί να ξεθωριάζουν, να αποδυναμώνονται και να χάνουν τη ζωντάνια τους εγώ τις κρατώ και δεν τις αφήνω να γίνουν απλά μακρόχρονες μνήμες– κάτι σαν τον Νόμο της Άσκησης στην μάθηση. Και κάθομαι ξαπλωμένη με τα ακουστικά στα αυτιά, αποκομμένη από όλους  και αγνοώ κάθε κλήση στο κινητό μου.  «Ποιος έχει όρεξη για βόλτα σήμερα;»

Η αμφιθυμία έχει την τιμητική της αυτές τις μέρες! Και το μυαλό μου τρέχει και προσπαθεί  να πείσει και τα πόδια μου αλλά δεν κάνουν βήμα. Δεν θέλω να κουνηθώ, ούτε να βγω από το σπίτι μου, αλλά θέλω να πάω από τα μέρη που πήγαμε τότε. Θέλω να χωθώ στα πιο φαρδιά ρούχα της ντουλάπας μου και να χαθώ μέσα στο κρύο. Έτσι ίσως σε νιώσω λίγο πιο κοντά μου. Πολύ αλήθεια συσσωρευμένη στο αίμα μου, που ακόμα και κάτι ρεαλιστές μπορεί να τους σπάσει τις αρτηρίες και να διαφύγει παντού.

Μα τα μάτια μου κλείνουν για να μην τρέξουν τα δάκρυα. «Τι γίνεται; Πού είσαι και πού είμαι; Γιατί;» Και να! Είδες; Τα μάτια ξανάνοιξαν… Λένε πως αν το δάκρυ τρέξει πρώτα από το δεξί σου μάτι, είναι ένδειξη χαράς ενώ από το αριστερό σου, σημάδι πόνου και θλίψης. Εγώ δεν πρόλαβα ούτε αυτή τη φορά να δω!

«Ωπ! 11:11 Χαχα!» Σημάδια από το σύμπαν, μπας και κάνω καμιά ευχή και έρθεις;

Άντε την έκανα… ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙΣ;»

Πρώτη δημοσίευση εδώ.
Spread the aewnian
  • 1
    Share